Initiatiefnemer
Dirk Lievens

Zondag 29 april 2012

JOZEF DEFRAEYE, zoon van ODIEL


Jozef Defraeye was de oudste zoon van Odiel. Hij werd rijkswachter. Hij huwde met  ? . De man stierf vroegtijdig  in de leeftijd van veertiger jaren geveld door een kanker.


Klik op de foto's voor deze te vergroten



Zondag 29 april 2012

HELENA DEFRAEYE, ZUS van ODIEL


De zus van Odiel Helena met haar eerste boreling op de schoot. Wie zit naast haar ?  Haar schoonmoeder ?

Helena Defraeye huwde met Cyril Depuydt en schonk het leven aan een zoon Odiel Depuydt - Odiel Defraeye werd zijn peter  - Het gezin van Helena Defraeye en Cyril Depuydt telde 3 kinderen.   Rachel en    Maria Depuydt  en Odiel Depuydt stamvader van de Depuydt'jes van Rumbeke.

 

Rachel Depuydt huwde met Leo Vandeloock van de conservenfabriek Optima  en kreeg 2 dochters Marie Christine en Annemie

 

Maria Depuydt overleed 19 jaar oud.

 

Odiel Depuydt overleed op 90 jarige leeftijd in Ten Hove in Roeselare

 

In café de Afspanning in Rumbeke woonden ondermeer grootmoeder Hélena Defraeye met Cyriel Depuydt en hun moeder Sidonie Sioen.

 

Jaklien Depuydt over haar vader Odiel Depuydt : Mijn vader was zelfstandig fietsenmaker. Hij had zijn eigen merk voor  op de kader van de fiets te zetten en zijn zaak was net naast de Afspanning. Voor hij trouwde met Rachel Buyse woonde hij bij zijn ouders thuis die café de Afspanning op de hoek van de Izegemsestraat en de Oekensestraat open hielden. Er was een magazijntje bij waar hij de fietsen in elkaar stak maar ook herstelde. Odiel Depuydt kreeg verbod om te koersen van zijn moeder Helene Defraeye maar was wel zot van velo’s. Hij had op de zolder thuis een eigen fiets in elkaar gezet, een koersepiste en als grootmoeder Hélène op boodschap was, commissie zeggen wij in het Westvlaams, haalde hij zijn fiets van de zolder, reeds naar de kust waar Odiel in De Pannen woonde, ging op bezoek en op den duur kwam dit natuurlij k uit. Meter Fraeye verbood hem renner te worden. Hélène zat met een groot verdriet. Alle twee haar broers waren zot van de koers. Odiel die kampioen was geworden en Remi koersde ook goed. Remi was met zijn fiets gevallen en op zijn hoofd gevallen. Hij had een lelijke hoofdwonde, heeft er lang mee gesukkeld, is in een instelling opgenomen en is er gestorven.



Zondag 29 april 2012

MARIA en HELENA DEFRAEYE, Zussen van ODIEL


Helena was de oudste zus van Odiel. Hier zittend.


Klik op de foto's voor deze te vergroten



Zaterdag 28 april 2012

Odiel Defraeye met de pet


Een mooie foto in de levensjaren van Odiel Defraeye. Odiel is de man met de pet op het hoofd. Wie de man met de vlammende haarbos er naast is weten we niet. Een collega renner uit zijn vroegere loopbaan ?



Zaterdag 14 april 2012

FRAEYKE DAT IS EEN MAN


Dat is het liedje dat we zongen op de schoolkoer toen we dapper rondstapten in de winter en zongen om ons te verwarmen, zegt Mevrouw Monica Maertens uit de Rumbeeksesteenweg

 

FRAYKE DAT IS EEN MAN

DIE GOED RIJDEN KAN

FRAYKE WINT DE TOUR

JA IN FRAYKE ZIT ER POER !

 

Monica is vandaag een dappere dame ergens in de zeventig en woont samen met haar man Geert Vanhulle in Rumbeke.



Zondag 01 april 2012

Odiel en de Ronde van Vlaanderen


De Ronde van Vlaanderen voor beroepsrenners startte pas in 1913. Ik moet nagaan of Odiel  ooit deelnam aan deze Ronde. Odiel won in elk geval het Kampioenschap van Vlaanderen in Koolkskamp in 1910  en won dit ook als liefhebber in 1908. Indien een foutje geef me maar een seintje.De Ronde kwam opnieuw voorbij in Rumbeke op 1 april 2012. Tom Boonen won deze editie voor Filippo Pozzatto en Balan in de spurt met aankomst voor het eerst  in Oudenaarde.


Klik op de foto's voor deze te vergroten



Zaterdag 24 maart 2012

Odiel leeft


Bij de voorstelling van het programma van VTB Kultuur en de Vrienden van Odiel Defraeye werd een mooie foto genomen met een prachtige vrolijke cartoon van Odiel Defraeye. Allemaal vrolijke gezichten op het Rumbeekse kerkplein.

 

De prachtige vrolijke schilderij is van de hand van Filip Cardoen van de gelijknamige website www.filipcardoen.be.



Woensdag 21 maart 2012

ODIEL DEFRAEYE EN ZIJN MOEDER SIDONIE SIOEN


Kijk maar es, moeder Sidonie Sioen en haar oudste zoon Odiel op de zijkant voor het ouderlijk huis in de Babilliestraat.



Zondag 18 maart 2012

DE HERWORDING IN NIZZA MARSEILLE Ún WINST


Odiel vertelt hoe hij drank krijgt van zijn sportbestuurder Ludovic en geholpen door René Van den Berghe uit Roeselare er weer bovenop komt.

 

Enkele kilometers verder, in de controle stond Ludovic me op te wachten, met het gevraagde drinken. Ik nam er een teug van. Wat verder nog een, en gaandeweg voelde ik me verbeteren en opknappen : de maag ontlastte  en 't gemoed luchtte op , tot dan eindelijk, na een twintigtal kilometer het mirakel der "herwording" was geschied. Tot dan toe had mijn vriend René Van den Berghe me voortdurend op sleeptouw genomen, en mij met raad en daad bijgestaan,aangemoedigd en geholpen. Maar nu begon ik op mijn beurt aan de leiding te gaan, en tenslotte zo snel, dat René met niet meer kon aflossen en het eindelijk zelfs moest uitroepen : " Ik kan niet meer! " Het was ten andere zeer verstaanbaar, vermits hij zich voor mij letterlijk had geofferd en ledig gereden".

" Naar mij niet zien, wierp hij op ik heb toch niets te verliezen in de koers. Doe wat ge kunt en ga gerust uw gang. Ik zal mijn plan wel trekken."

Met de slag was ik weg, en in razend tempo ijlde ik nu vooruit. De sportbestuurders van La Française en van Peugeot reden gestadig heen en weer, van mij naar de groep en omgekeerd, om te vernemen " hoe de zaken stonden"  en het mee te delen aan hun renners.

Ze zagen me voet voor voet naderen en gingen vermanen :

Als ge niet rapper rijdt, komt hij weer bij !

- Maar het baatte niet, want hoe zij zich ook inspanden: 'k was onverzettelijk en onverwinbaar geworden.  De vraag naar eten, en de krachten kwamen geleidelijk terug. Op nagenoeg  70 kilometer  van de aankomst vervoegde ik  de grote groep, waar ik vernam  dat Godivier nog steeds voorop was.  Even een poosje genomen, en met hulp van mijn ploegmaten gingen we de wegloper halen. Dan even wat uitgerust en wat voedsel genomen, om me te wapenen  voor de sprint die ik won met vier lengten voorsprong  op Garrigou. Dit is een van de meest verrassende uitslagen  geweest uit mijn lange loopbaan. Maar niet de grootste , want die kwam, enkele dagen later in Perpignan- Luchon.



Zondag 18 maart 2012

NIZZA MARSEILLE : een INZINKING


Tijdens de volgende rit Nizza - Marseille kreeg ik een inzinking die me zo zwaar drukte, dat ik wanhoopte ze nog ooit te boven te komen. Maar ge zult gaan zien, hoe taai een mens kan zijn, als hij maar wil !

 

- Misschien was die verslapping, zegt Odiel - wel de weerbots van de ongenadige tweestrijd die ik tegen LAPIZE  te leveren had, op de ALLOS en de VARS. Want later bleek het dat  LAPIZE  zelf er niet veel beter aan toe was.

 

Maar genoeg zoveel is het dat ik, op een gegeven ogenblik , mijn tegenstrevers niet meer volgen kon, al reden deze nog in gesloten rangen. 'k Voelde de inzinking komen, van ver, traag, langzaam maar zeker. Ik vermaande mijn ploegmaat en vriend René Van den Berghe, die het me zei : " Dat gaat wel voorbij ! In elk geval blijf ik bij U "

Ik verwittigde tevens mijn sportbestuurder Ludovic, die me vanaf dat ogenlijk geen meter meer verliet. Alles zou nog redelijk verlopen. Ik sleepte me voort, mee met de groep, tot op een gegeven ogenblik Godivier demarreerde . Weldra werd de jacht tegen hem ingezet, met het gevolg dat het tempo verhoogde en dat ik moest achterblijven. Ik kreeg met moeite mijn rijwiel voort. Van den Berghe beurde me op, en gaf me moed. Bijwijlen zag ik niet eens meer waar ik reed."

" Of ik niet iets moet bijhalen dat u opmonteren kan ?" ' t Is Ludovic die 't vroeg.  En ik die antwoordde: " Als ik water en champagne kan krijgen, ben ik te redden."  Ludo reed door.  Van den Berghe en ik krasselden hem na. De groep achtervolgde weliswaar Godivier, maar 't ging er ook niet moorddadig, en Lapize  kwam niet eens in de voorste rangen " vechten".

" 'k Heb nooit goed kunnen verklaren, zie Filiep Thys nadien, hoe Lapize het niet beproefde zulke een geduchte tegenstrever als gij  voor goed er uit te rijden? "

- " Ik  des te beter, wedervoer Defraeye, omdat ik het zelf voelde, dat Lapize ook wel gewicht van de ALLOS en de VARS  mee in de benen droeg ! "

- Enkele kilometers verder, in de controle stond Ludovic me op te wachten, met het gevraagde drinken. Ik nam er een teug van. Wat verder nog een, en gaandeweg voelde ik me verbeteren en opknappen : de maag ontlastte  en 't gemoed luchtte op , tot dan eindelijk, na een twintigtal kilometer het mirakel der "herwording" was geschied. Tot dan toe had mijn vriend René Van den Berghe me voortdurend op sleeptouw genomen, en mij met raad en daad bijgestaan,aangemoedigd en geholpen. Maar nu begon ik op mijn beurt aan de leiding te gaan, en tenslotte zo snel, dat René met niet meer kon aflossen en het eindelijk zelfs moest uitroepen : " Ik kan niet meer! " Het was ten andere zeer verstaanbaar, vermits hij zich voor mij letterlijk had geofferd en ledig gereden".



| « Vorige pagina | 3 / 17 | Volgende pagina » |